Przed Wami wywiad z Magdaleną Geniusz, która jest pierwszą kobietą w dziale "Wywiad tygodnia". Przeczytajcie co Gienia napisała o sobie:
"Od 9 lat noszę na sobie harcerski mundur. I choć moim marzeniem nie było być harcerką to właśnie harcerstwo dosłownie i w przenośni zrobiło ze mnie człowieka...niektórzy ludzie których spotkałam na mojej drodze, chwile zwątpienia i szczęścia, ogrom przygód i doświadczeń-wszystko to ukształtowało mnie w dużo większym stopniu niż rodzina i szkoła. To właśnie tu w harcerstwie uwierzyłam we własne siły, pokonałam swoje słabości i po prostu nauczyłam się żyć..."

Kasia: Jak to się stało że zostałaś harcerką? I jak zostałaś wybrana na drużynową Bursztynowej? Były jakieś wybory, losowanie, a może nowa drużyna to był Twój pomysł?
Gienia: Ciekawostką jest, że zanim wstąpiłam do CT o krok nie wstąpiłam w szeregi XIX plutonu „Sęp". Powodem mojego niezdecydowania był brak posiadania odpowiedniego obuwia do munduru :) Ale moja prawdziwa harcerska droga rozpoczęła się 12 października 1996 roku. Nie było jednak tak różowo jakby mogło się wydawaćJ. Nie wiedzieć czemu ówczesny drużynowy CT namawiał mnie do tego kroku kilka miesięcy, ale ja twierdziłam, że nie mam czasu, że nie chce być harcerską. Aż pewnego dnia siedząc w szkole na godzinie wychowawczej ....Każdy uczeń mojej klasy musiał opowiedzieć o tym co ciekawego robi w życiu. I to właśnie wtedy zdałam sobie sprawę, że oprócz „wałęsania się" wkoło bloków niczym tak naprawdę nie mogę się pochwalić. Razem z moja przyjaciółką ze szkolnej ławy Agą( później moją przyboczną)zdecydowałyśmy się „wstąpić do harcerstwa". I tak oto trafiłam na moja pierwszą zbiórkę Jaskółek, która wywarła na mnie tak ogromne wrażenie, że już nie mogłam przestać :).
Po około roku mojego „bytowania" w Czarnej poczułam nagle chęć zrobienia czegoś więcej. Nie ukrywam, że miałam nadzieję, że zostanę zastępową Jaskółek, myślałam nawet o reaktywowaniu jakiegoś zastępu żeńskiego, stało się jednak inaczej...Podczas gdy ja biłam się z myślami jak tu spożytkować moją energię :) rada drużyny CT postanowiła stworzyć nową drużynę , która miała być pomostem między Cytrynową a Czarną. Osobami, które miały się tym zająć byłam ja, Królik i druh Olek. Jak później się okazało na polu boju zostałyśmy tylko we dwie i w jakiś naturalny sposób okazało się, że ja będę drużynową a Aga przyboczną. Dzień w, którym dowiedziałam się o pomyśle stworzenia przez nas nowej drużyny był początkiem czegoś pięknego co uważam za jedno z najważniejszych osiągnięć w moim życiu.:)

K: A jak było ze szczepem? Czy długo trwał etap jego tworzenia? I jak wyglądały początki?
G: Na początku roku 2000 wiedziałam o tym ,że wkrótce oddam Bursztynową Trzynastkę mojej przybocznej Karolinie i wtedy to pomyślałam o tym, że w sumie nasze trzy drużyny działają jako nieformalny związek drużyn a nawet jako szczep. Zaczęłam interesować się tym jakie należy spełnić wymogi by założyć szczep. Wiedziałam o tym, że utworzenie szczepu usprawniłoby znacznie nasze działania. I choć trudno w to dziś uwierzyć mój pomysł nie spodobał się wielu osobom, począwszy od niektórych członków CT a skończywszy na kilku instruktorach z naszego hufca. Ja jednak z uporem dążyłam do tego by moje postanowienie zrealizować, choć przyznam nie było łatwo. I w ten sposób w maju 2000 nastąpiło zawiązanie szczepu, którego zostałam komendantką. I który w tym roku obchodził swoje 5 urodziny:)

K: Co uważasz za swoje największe osiągnięcie w pracy harcerskiej?
G: Ciężko jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Pierwszym i największym chyba sukcesem było stworzenie takiej drużyny jaką była Bursztynowa 13. Ta drużyna była całym moim życiem. A jak widać trud włożony w jej tworzenie opłacił się bo z łezką w oku wspominam tamtą ekipę. To z Bursztynową przetarłyśmy niektóre szlaki, np. jako pierwsza drużyna z hufca zdobyłyśmy tytuł Dobrej Drużyny Chorągwi Łódzkiej. Niewątpliwie jednym z moich marzeń było również zdobycie nagrody Dh Rosi, co udało nam się w 99 roku.
Za ogromny sukces uważam również powstanie szczepu, który dziś tak prężnie działa. A fakt, że obecnie kierują nim ludzie z mojej Bursztynowej ekipy napawa mnie dumą.

K: Pracujesz teraz w hufcu, do wszystkich drużyn musisz podchodzić z jednakowym dystansem. Jak ci to wychodzi? Czy drużyny z naszego szczepu „mają lepiej" jak to się może wydawać innym?

G: Funkcja którą obecnie pełnie polega między innymi na tym by w hufcu tworzyć program ale przede wszystkim by pomagać drużynowym i ich drużynom. Staram się patrzeć na każde środowisko jednakowo i w takim samym stopniu służyć im radą i pomocą. Nie wiem jak to się może wydawać innym....ilu ludzi tyle zdań na świecie tak więc ciężko mi to ocenić. Czasami natomiast boję się, że jesteście pokrzywdzeni bo zastanawiam się czy nie patrzę na Was bardziej krytycznie...

K: Byłaś jednym z pomysłodawców Kręgu Instruktorskiego działającego przy naszym szczepie. Jak sobie wyobrażasz jego działanie?
G: Cieszę się bardzo, że w końcu się zebraliśmy... Mam nadzieję, ze jako doświadczeni instruktorzy będziemy przede wszystkim służyli pomocą wszystkim Trzynastakom ale również, że dzięki istnieniu tej jednostki umocni się nasza wspólnota instruktorska.

K: Od ponad roku dzielisz pracę w hufcu z pracą w szkole. Co daje ci więcej satysfakcji? I czy np. w szkole korzystasz z umiejętności zdobytych w harcerstwie i odwrotnie?
G: Oj ciężko porównać pracę w hufcu z praca w szkole aczkolwiek ma to troszkę wspólnego-praca z młodzieżą:). Każda z nich daje mi coś innego a satysfakcja jest największa kiedy widzisz, że to co przekazujesz młodej osobie daje efekty, że możesz jej pomóc, nauczyć ją czegoś, coś zrozumieć... Z pewnością mój start w szkole ułatwiony był bardzo przez moje doświadczenie zdobyte w harcerstwie. O tym jak bardzo działalność w ZHP nas rozwija i przydaje się w każdym zawodzie nie muszę chyba nikogo przekonywać. Zawód nauczyciela jest tego świetnym przykładem... co tu dużo mówić, wiesz jak pracować z grupą, jak ich motywować, jak rozwiązywać przeróżne problemy. Jednym słowem harcerstwo to szkoła życia:)

K: Dziękuję bardzo za wywiad!!